Aktualności Założycielka zgromadzenia Dom w Bielawkach Życie mieszkanek Program pracy Fotogaleria Kontakt
Dodaj stronę do ulubionych Ustaw stronę jako stronę startową

Celem Domu jest zaspokajanie potrzeb bytowych, społecznych, zdrowotnych, religijnych, edukacyjnych, kulturalnych, rehabilitacyjnych.
Zasadniczym zadaniem Domu jest przestrzeganie programu pracy z mieszkańcami i regulaminu Domu.
Program pracy obejmuje całokształt obowiązków Domu wobec jego mieszkańców. Ważnym zadaniem jest przestrzeganie zajęć i czuwanie, aby wychowankowie spędzali czas w sposób zorganizowany. Rozkład zajęć w poszczególnych rodzinkach posiada określone cele wychowawcze i pedagogiczne, aby mieszkańcy mogli rozwijać swoją samodzielność, zdolności indywidualne i własną inicjatywę.

I Dział wychowania i nauczania

1. Praca opiekuńcza:
- przestrzeganie porządku dnia, planu i regulaminu
- zapewnienie mieszkańcom pełnej opieki i bezpieczeństwa przez cała dobę
- wdrażanie do samoobsługi i pomocy słabszym
- dbanie o czystość i higienę osobistą
- wyrabianie zamiłowania do porządku w najbliższym otoczeniu

2. Praca dydaktyczno – wychowawcza:
- realizacja obowiązku szkolnego
- realizacja zajęć praktyczno – technicznych przysposabiających do samoobsługi i pełnienia codziennych zadań – zabawy, gry itp.,
- prowadzenie korespondencji z rodzinami wychowanków
-spotkania z rodzicami i rodzeństwem w czasie odwiedzin


3. Kultura życia codziennego:
- troska o dobre zachowanie się w rodzince, na spacerze, wycieczce, w parku, sklepie, na ulicy
- wdrażanie do poszanowania mienia domu, mienia społecznego, prywatnego
- wzbudzanie u podopiecznych szacunku dla osób starszych, niepełnosprawnych, personelu
- dbanie o kulturę osobistą, w łazienkach i WC

II Wychowanie religijne
W programie pracy ważne jest wychowanie religijne i etyczne, które kształtuje charakter i postawę życiową .
Przygotowuje się do sakramentów świętych. Prowadzone są katechezy, pogadanki religijne, rekolekcje, opieka duszpasterska.
Ważną dziedziną życia jest moralność - uczy się co jest dobre a co złe.
Zwraca się uwagę na zrozumienie innych, wzajemną życzliwość, miłość, gotowość do pomocy.

III Dział pracy rehabilitacyjnej

1. Rehabilitacja medyczna:
- przeprowadzanie konsultacji medycznej w celu kwalifikacji i możliwości rehabilitacyjnej
- gimnastyka lecznicza wg wskazań lekarzy
- rehabilitacja ruchowa
- rehabilitacja przyłóżkowa
- masaż wg wskazań lekarza
- ćwiczenia ogólnorozwojowe (gry, zabawy, współzawodnictwo w grupach).

2. Rehabilitacja społeczna:
- kontakt z miejscowym środowiskiem
- zacieśnianie więzi z domem rodzinnym
- udział w imprezach, olimpiadach, festiwalach, uroczystościach, wycieczkach

3. Rehabilitacja zawodowa:

- organizowanie terapii zajęciowej
- rozwijanie umiejętności manualnych - nauka szydełkowania, haftowania i robót na drutach
- wdrażanie do prac użytecznych dla Domu.

IV Dział zajęć muzycznych

- rozwój zdolności wokalnych mieszkańców
- aktywizowanie muzyką i śpiewem
- pomoc w integracji dziewcząt i chłopców ze środowiskiem tak Domu jak i otoczenia
- nauka rytmu, piosenek i inscenizacji.

V Dział ochrony zdrowia

1. Organizacja opieki lekarsko – pielęgniarskiej:
- wizyty u lekarza: internisty, ginekologa, psychiatry
- możliwość wezwania lekarzy specjalistów w nagłych przypadkach
- badania i spotkania indywidualne
- stawianie diagnoz, wypisywanie leków specjalistycznych
- badania na podstawie zgłoszenia pielęgniarki lub opiekunki w przypadku nagłej zmiany zachowania się dziecka
- lustracja pomieszczeń, sal, obserwacja dzieci przy zajęciach i zabawie
- wizyty stomatologa.

2. Zabiegi higieniczno – sanitarne:
- kontynuacja wdrażania mieszkańców do samodzielnego utrzymania czystości zębów, rąk itp.
- personel myje zęby dzieciom niesprawnym
- kąpiel ciała
- zmiana bielizny pościelowej, osobistej
- wietrzenie pomieszczeń.

VI Działalność rozrywkowa

- w sali widowiskowej Integracyjnego Ośrodka Kultury organizuje się zabawy taneczne, imprezy okolicznościowe , na które zapraszani są mieszkańcy Bielawek, osoby zaprzyjaźnione z Domem i różne osobistości
- udział w imprezach zapraszanych.

VII Kontakty ze środowiskiem

- wyjazdy z przygotowanym programem artystycznym do pobliskich miejscowości i z różnej okazji
- stałe odwiedziny grupy kleryków, którzy w ramach cotygodniowych spotkań prowadzą katechezy, uczą śpiewu, rytmiki
- młodzież zaprzyjaźniona przyjeżdża z programami rekreacyjnymi i edukacyjnymi- przedstawiają skecze, wesołe scenki okolicznościowe, inscenizują znane i lubiane wiersze.


Trud i radość porozumiewania się – K. Rogińska psycholog Domu

Gdy zastanawiam się nad formą scharakteryzowania osoby niepełnosprawnej intelektualnie, tak, aby stała się ona dla czytelnika bliska i zrozumiała, a jednocześnie usiłując uniknąć klasyfikacji według ilorazów inteligencji i wszelkich innych segregacji i szufladkowań, dochodzę do wniosku, że najlepszym sposobem do przedstawienia Państwu mieszkańców DPS Bielawki będzie zdolność do nawiązywania porozumienia – nawiązania dialogu, słuchania, komunikowania swoich potrzeb i emocji. Nasza praca, bowiem polega właśnie na porozumiewaniu się – bez niego nie ma nauki, współpracy, zrozumienia. Bez porozumiewania uczucia rodzą się wolniej i trudniej.

Mogłoby się wydawać, że wielu z naszych mieszkańców owej zdolności do porozumiewania się nie posiadło, zrezygnowało z kontaktu z otaczającym je światem, z ludźmi, z przedmiotami. Są tacy, którzy chętnie odmówiliby im człowieczeństwa, którzy wątpią nie tylko w sens naszej pracy, ale w sens istnienia ,,osoby TAK upośledzonej.’’

Dla mnie praca z kimś, kto pozornie ignoruje, a nawet unika jest nieustannym odkrywaniem tajemnicy, bo tak naprawdę to nikt nie wie, co się dzieje w duszy i mózgu człowieka odciętego od rzeczywistości. Zdecydowanie nie jest prawdą, że się nie porozumiewa. Jeżeli Joanna opuszcza pokój, do którego weszłam, to jest komunikat ,,nie ruszaj mnie’’.
Jeżeli Kasia po przebudzeniu krzyczy, to jest powitanie dnia. Iwona, niewidoma, bez fizycznej możliwości poruszania się swoje frustracje wyraża nie tylko krzykiem, ale i biciem się dłońmi po twarzy. Beata podobny protest wyrażała latami, aż wreszcie ktoś go prawidłowo odczytał i znalazła spokój i odpowiednią dla siebie stymulację w basenie, pełnym piłek, spod których niekiedy widać tylko jej oczy, czujne i uważnie śledzące każdy ruch w otoczeniu. Jej imienniczka zawsze podąża ku światłu swoim niepewnym, chwiejnym krokiem, napawając nas lękiem, że za chwilę się przewróci i zrobi sobie krzywdę.

Ćwiczą naszą uważność, bo bez uważności nie odgadniemy ani cząstki ich tajemnicy. Ćwiczą naszą pokorę, bo zmiana ich stanu wykracza poza ludzką wiedzę. Ćwiczą naszą miłość, gdyż jak już wcześniej napisałam, uczucia bez porozumienia rodzą się trudniej. A jednocześnie dają nam poczucie, że jesteśmy dla nich jedyni i najważniejsi, bo bez nas przestałyby istnieć.

Z zamknięcia, z izolacji od świata część mieszkańców wydobywa się powoli-niektórzy uśmiechają się i patrzą nam w oczy,inni dążą do fizycznego kontaktu, nie tylko przytulenia, ale i zaczepki, uszczypnięcia, szarpnięcia za odzież.

Inni mają swoje słowa czy zdania- klucze. Karolina, która z niewiadomych przyczyn ze wszystkich sił dąży do autodestrukcji, woła ,,mama’’,naśladuje głosy kotka i pieska. Alicja niesłysząca, bez przerwy woła gestem,,pojechać po zakupy’’. Inna Karolina, podobnie jak Madzia, mimo że pozbawione zdolności mowy i poruszania się, całą sobą wyrażają ciekawość świata, radość, że coś się dzieje i chęć uczestnictwa we wszystkim.

Słowa- klucze rozrastają się do monologów, jak u Moniki skupionej, bez reszty na zdrowiu – niekiedy jest lekarzem ze stetoskopem i aparatem do pomiaru ciśnienia, niekiedy zaś niezwykle chorą pacjentką.

Stopniowo monolog zamienia się w dialog i niektórzy nasi mieszkańcy na naszych oczach odkrywają radość z porozumienia i współpracy.
Kasia staje się mistrzynią słania łóżek, a ogromną satysfakcję stwarza jej możliwość powiedzenia ,,Ja wiem, pamiętam’’. Mariola, (pomimo, że ma silne zaburzenia równowagi) nie zrezygnuje z nakrywania do stołu. Ewa odczuwa radość z samej konwersacji, przekazywania informacji(ktoś złośliwy mógłby to nazwać zwykłym plotkarstwem), a także z utarczek słownych.

Wzajemne zrozumienie przypomina u niektórych mieszkańców moment pierwszego wyjścia malutkiego stworzonka z norki na słoneczny, pełen zapachów i nowych, nieznanych spraw świat. Ci uczestnicy dialogu dają nam ogromną radość sprawstwa i uczestnictwa w rozwoju.

Są także mieszkańcy, którzy w dialogu ze światem pozostają od zawsze lub od bardzo dawna. Dialog ten jest niekiedy nacechowany silnymi emocjami, tymi pozytywnymi i tymi nie do końca pozytywnymi, ponieważ nie wyrażają zgody na wiele rzeczy i zjawisk, ale i darzą uczuciem, interesują się, troszczą, służą pomocą. Czasami wydaje się nam, że ktoś sztucznie postawił granicę między nami- pracownikami, a nimi- podopiecznymi, kiedy indziej zaś przypominamy sobie, że jednak jesteśmy dla nich przewodnikami i oparciem, często jedynym, jakie posiadają. Gabrysia cicha i posłuszna, choć włada tylko jedną ręką, pracuje za dwóch i nigdy nie trzeba jej mówić, co ma robić. Ewa, która jak nikt myje okna i obraża się, gdy ktoś posprząta za nią. Grażyna i jeszcze jedna Ewa jak matki, czułe i jednocześnie surowe, biorą pod opiekę dzieci młodsze i słabsze i jak matki cieszą się ich umiejętnościami i osiągnięciami. Bogusia, Renata, Iwona, Danka, Ela, Krzysiu, Arek, Daniel, Karol – nasi niezastąpieni pomocnicy. To właśnie oni nie tylko reprezentują Dom na zewnątrz, nie tylko śpiewają i przedstawiają, ale towarzyszą nam w naszym codziennym trudzie – ramię w ramię. Im możemy dziękować za to towarzyszenie i za to, że pozwalają nam uczyć i tworzyć.

Proces integracji osób niepełnosprawnych owocuje w ten sposób, że coraz więcej z nich pozostaje w domach rodzinnych, uczestnicząc w różnorakich ośrodkach pobytu dziennego, z czasem, rozpoczynając samodzielne życie. Oczywiście bardziej dotyczy to osób, mogących prowadzić ze światem dialog. ,,To, czego nikt nie chce, do nas należy’’- godzimy się więc, że ci, którzy są zdolni do samodzielności, cieszą się nią. My zaś przygotowujemy się do tego, że w naszym Domu będzie coraz więcej milczących, zamkniętych, odrzuconych i odrzucających, których będziemy wiedli ku światłu porozumienia.
Webmaster Omeganet s.c.